Ik was verloren, maar nu weer gevonden

Een nieuw leven met Jezus

Ik ben geboren en getogen in Thailand en Maleisië.Mijn ouders zijn zendelingen in Thailand al 30 jaar werken ze voor OMF. Ze zijn pastors en church planters. Ik ben naar een international missionary kid school gegaan in Cameron Highlands van Maleisië. Vroeger was ik altijd in een christelijke omgeving. Omdat mijn ouders en vrienden allemaal christenen waren dan was het vanzelfsprekend ook dat ik christelijk was, want ik werd christelijk opgevoed. We waren altijd in veilige handen op een christelijke kostschool, de motto van de school is ‘remember Jesus Christ’. Ik wist toen niet dat deze motto zo belangrijk zou zijn in mijn leven.

 In 1991 gingen wij met de hele familie terug naar Nederland. Mijn ouders kwamen voor verlof voor 4 jaar, ik en mijn zus bleven in Nederland. Ik ging naar de Havo en de MTS. Het was een ontzettend cultuurschok voor mij, want alles was heel anders in Nederland. Ook al was ik een Nederlander, ik was opgegroeid in de tropen. In het begin moest ik echt wennen, maar na een paar jaar begon ik al een beetje thuis te voelen in dit kikkerlandje. Ik kreeg nieuwe vrienden. Ik begon te puberen, en was een rebel geworden. Ik had het christelijke leventje achtergelaten.

Iedereen ging naar de stad ‘Stratumseind’ en we spijbelden veel en rookten veel wiet. Ik had alle vrijheid van de wereld, niemand hoefde mij regels op te leggen! We dronken veel bier en we hadden veel lol. Zomers gingen we naar Zuid Frankrijk of  Spanje naar de jongeren camping. En we gingen veel opstap vooral de hele nacht door was het feest. Ook in Nederland leefden we voor de weekend en de grote feesten: houseparty’s. Iedereen ging los en extacy pillen en paddos werden daar volop gebruikt.

Toch had ik altijd een klein stemmetje die mij vertelde dat dit niet goed voor mij was. Ik negeerde het en ging vooral door. Soms voelde ik me wel ellendig en eenzaam. Al had ik af en toe een vriendin, ik miste vaak mijn ouders in Thailand. Als ik naar Thailand voor de vakantie ging probeerden mijn ouders mij altijd te bekeren. Mijn zus en ik vonden dat zo verschrikkelijk irritant. En ik had zoiets van: “jullie zijn daar en hebben jullie leven daar, en laat mij maar met rust.”. Toch voelde ik dat er iets mis was met mijn leven. Ik kon niet echt begrijpen wat ik miste tot de winter van 2002/2003. In December was met vrienden naar Amsterdam gegaan, en op de ring van Amsterdam knalden we met een snelheid van 130 km p uur achterop een andere auto. Er was ijs op de weg en de auto was totaal loss. Gelukkig dat niemand iets ernstig had (iemand had wel een whiplash). De auto was weggetakeld, en we wilden onze avond niet verpesten, dus gingen wij gewoon naar het grote feest. Halverwege het feest liep ik gewoon naar buiten. Ik had geen zin meer om erbij te zijn. Iedereen was of high of onder invloed en binnen waren er vechtpartijen uitgebroken. Ik was het spuugzat en ik voelde me niet goed. Het was koud en sneeuwde en ik voelde me ellendig. Mijn leven was een puinhoop en had geen doel. Ik liep langs een caravan buiten de houseparty waar ze aan het evangeliseren waren. En iemand vroeg me met een vriendelijk stem: “lust je een kopje koffie jongenman?”. Ik had er wel zin in. Ik ging naar binnen en we begonnen een conversatie. Die persoon vroeg wat er me mankeerde en ik luchtte daar mijn hart. Ik had alles aan deze persoon verteld en ik voelde me wel op me gemak. Hij vertelde mij dat ik Jezus in mijn leven nodig had. Wij hebben toen heel lang gepraat, en aan de einde van de nacht was ik echt aan het denken gezet. Ik ging weer naar buiten, en ik schreeuwde tot God “ Als U bestaat, verander mijn leven!”

De nachten erna staarde ik naar het plafond. Ik kon niet slapen. Die maand had ik weer een auto ongeluk, waarbij ik en anderen weer niks hadden. Beide auto’s waren net een samengeperst blikje cola. De politie agent zei als een grap: “Jullie moeten in jullie handen klappen dat er niks met jullie is gebeurt. Jullie hebben beschermengel, want op dit punt zijn vorig jaar 5 jongelui verongelukt.” Dat had mij weer aan het  denken gezet. Ik haalde een oude stoffige bijbel uit een doos uit de berging en begon het te lezen. Alles wat ik las had echt toepassing op mijn leven en  ik las het stukje over de verloren zoon (Lucas 15 vers 11). De bijbel begon echt te spreken tot mijn hart voor de eerste keer! Ieder keer als ik de bijbel open deed, dan las ik een stukje dat weer echt tot mij gericht was. Ik dacht zelf: dit is geen toeval meer!

Ik realiseerde dat alles wat mijn ouders hadden verteld 100 procent bleek te kloppen. Ik knielde op de grond en ik vroeg of Jezus opnieuw in mijn hart wilde komen en nu voorgoed. Ik was verloren maar nu weer gevonden. Ik begon een opmerkelijk verschil te zien in mijn leven die maanden. Ik kreeg een nieuwe baan, een nieuwe appartement en ik ging naar een nieuwe kerk (Gods Vuur). Ik had een nieuw leven, en na een paar maanden was ik gedoopt.

Ik voel en merk dat de Heer mij uit de duister heeft gehaald en mij een nieuw leven heeft gegeven. Ik hou ontzettende van de Heer en laat hem nooit meer los. Ik heb ook begrepen dat de doop in de Heilige Geest heel belangrijk is en ik heb nu een vriendschap met de Heilige Geest. Ik wil een dienstknecht van de Heer zijn. Het is spannend om te zien wat het plan is voor je leven, en het is geweldig om de goede boodschap aan anderen te vertellen. Elke dag weer zie ik hoe groot GOD is en hoe Hij ons zegent en (innerlijk en fysiek)geneest.

Mijn advies: Maak de keuze om de Heer  te volgen. Het is de beste keus die een mens kan maken.